Op de rechteroever van de Dordogne is het bestaan van Port Sainte Foy rechtstreeks verbonden met de 1255e-eeuwse bastide Sainte-Foy en Agenais, gesticht in XNUMX door Alphonse de Poitiers, broer van koning Saint-Louis.
Diepwaterhaven van Sainte-Foy-la-Grande, dit kleine dorp van vissers, ambachtslieden en handelaars in de water-, wijn- en wijnhandel, werd de gemeente Port-Sainte-Foy door de fusie van de 3 parochies van Canet, Tizac en Rouquette, en meer recentelijk Port-Sainte-Foy-et-Ponchapt met dat van Ponchapt in 1960. Als gevolg van de rivier en haar activiteiten is de Commune vanaf het begin van de mensheid een plaats van doorgang en leven geweest, zoals blijkt uit de Er zijn talloze vuurstenen of haarden ontdekt, evenals de opmerkelijke Gallo-Romeinse mozaïeken van Canet.
Het dorp beleefde zijn ambachtelijke en commerciële hoogtepunt met de gouden eeuw van de binnenvaart op de Dordogne; een intens zeevarend leven bracht vervolgens de kades en winkels aan de rand van de ‘rivierhoop’ tot leven: eiken- en kastanjehout afkomstig uit het hoge land, wijnen die naar de oceaanpoort vertrokken.
Met de komst van de spoorlijn, daarna de ontwikkeling van wegen en ten slotte de evolutie van de massadistributie, is de landbouw nu beperkt tot de heuvels; wijnbouw blijft traditioneel het belangrijkste en vrijwel enige onderdeel. De rode wijnen profiteren van de appellatie Bergerac AOC en de witte wijnen van de appellations Montravel en Côtes de Montravel. De vallei is een gebied van commerciële activiteit en verblijf geworden.
De stad Port-Sainte-Foy-et-Ponchapt is een stedenband met Plobsheim in de Elzas. De twee steden hebben banden van vriendschap en broederschap gesmeed sinds 1940, toen veel gezinnen uit Plobsheim in Port-Sainte-Foy werden verwelkomd in hun ballingschap tegen de Duitse bezetters.
